ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ!ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ

12 Νοεμβρίου 2026Απόφαση διευρυμένου Διοικητικού Συμβουλίου15 λεπτά ανάγνωση

Διανύουμε μέρες, όπου ο αγώνας ανεβαίνει, στη χώρα μας και σε όλο τον κόσμο. Στις 30 Οκτώβρη λιμενεργάτες σε 113 λιμάνια, 21 χώρες και 5 ηπείρους απέργησαν με ένα σύνθημα: «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο!» Στη Θεσσαλονίκη χιλιάδες διαδήλωσαν με το κάλεσμα πάνω από 40 σωματείων. Δύο μέρες νωρίτερα τα σωματεία της πόλης έσπασαν την απαγόρευση της κυβέρνησης και διαδήλωσαν μαζικά ενάντια στη σύναξη του καταδικασμένου ναζί Κασιδιάρη, που προστατευόταν από τα ΜΑΤ. Σε όλη την Ευρώπη οι λαοί απαντούν στις περικοπές για τους πολέμους, και στις 11 Νοέμβρη η Ισπανία έζησε την πρώτη γενική απεργία μετά από 14 χρόνια, για μισθούς, λαϊκή στέγη και μέτρα για την ακρίβεια. Στο Κάτω Σχολάρι οι συνάδελφοι της BETA CAE απεργούν 48 ώρες, στις 12 και 13 Νοέμβρη, ενάντια σε 15 εκβιαστικές απολύσεις και για Συλλογική Σύμβαση. Τώρα είναι η ώρα να έρθουν στο προσκήνιο οι δικές μας ανάγκες.

Η συνέχεια του νήματος περνά στην απεργία της Τετάρτης 25 Νοέμβρη η οποία έχουν ήδη αποφασίσει η ΑΔΕΔΥ, 26 Εργατικά Κέντρα, 13 Ομοσπονδίες, ανάμεσά τους η Ομοσπονδία Οικοδόμων, και εκατοντάδες σωματεία, παίρνοντας de facto χαρακτήρα Πανελλαδικής Πανεργατικής Απεργίας.

ΔΕΝ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ

Το σύνθημα των λιμενεργατών αφορά όλο τον λαό, γιατί ο πόλεμος έχει μπει για τα καλά στη ζωή και στη δουλειά μας: στους λογαριασμούς, στο λιμάνι της πόλης μας, στα έργα που σχεδιάζουμε και χτίζουμε. Γιατί ο πόλεμος, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία ούτε η τρέλα κάποιου ηγέτη. Είναι η συνέχεια της πολιτικής τους με άλλα μέσα. Της ίδιας πολιτικής, που μας έφερε μέχρι εδώ, που έχει μόνιμα στον προσανατολισμό την επίθεση στα εργατικά λαϊκά στρώματα. Τα μονοπώλια και τα κράτη τους, οι ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, συγκρούονται για το ξαναμοίρασμα των αγορών, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των σφαιρών επιρροής και των δρόμων της ενέργειας και των εμπορευμάτων. Γι' αυτό οι δρόμοι της ενέργειας είναι βαμμένοι με αίμα.

Το δείχνουν καθαρά όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες με το καλώδιο ρεύματος που θα ενώσει, από τον βυθό, την Κρήτη με την Κύπρο και το Ισραήλ. Το 2024, όταν οι έρευνες στον βυθό για τη διαδρομή του έφτασαν ανοιχτά της Κάσου, η Τουρκία έστειλε πολεμικά πλοία, σταματώντας τις εργασίες. Τώρα, για να ξαναρχίσουν, η Γαλλία, που οι όμιλοί της έχουν το πάνω χέρι στο έργο, έστειλε σε συνεννόηση με την κυβέρνηση επίσημο έγγραφο στην Τουρκία (ρηματική διακοίνωση). Η Τουρκία το εκμεταλλεύτηκε αμέσως. Με αναγγελία προς τα πλοία (NAVT EX) δηλώνει ότι για τις εργασίες «έχει εξασφαλιστεί η συναίνεση των τουρκικών αρχών» και ότι γίνονται «επί της τουρκικής υφαλοκρηπίδας», δηλαδή σε βυθό που τον θεωρεί δικό της με βάση τη συμφωνία της με τη Λιβύη, που μοιράζει τη θάλασσα σαν να μην υπάρχει η Κρήτη. Με άλλα λόγια, η Τουρκία «δίνει την άδεια» για έργα σε θάλασσα όπου τα δικαιώματα ανήκουν στην Ελλάδα, και η κυβέρνηση κάνει πως δεν τρέχει τίποτα. Λέει ότι η διακοίνωση «δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα», και ο πρωθυπουργός βλέπει στα ενεργειακά έργα «πρότυπο» για συνεννόηση με την Τουρκία. Δηλαδή τα κυριαρχικά δικαιώματα μπαίνουν στο τραπέζι και ανοίγει το παζάρι της «συνεκμετάλλευσης», που θέλουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ: να «μοιραστούν» τον βυθό και τα κέρδη του οι όμιλοι των δύο χωρών, με μεσολαβητή τη Γαλλία, τον «σύμμαχο» που κάνει μπίζνες και με τους δύο.

Η Ανατολική Μεσόγειος αναβαθμίζεται σε πεδίο ακόμα πιο σκληρού ανταγωνισμού για το ποιος θα ελέγχει τους δρόμους της ενέργειας. ΗΠΑ και ΕΕ στήνουν διαδρόμους από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη απέναντι στην Κίνα και τη Ρωσία, η Τουρκία θέλει να γίνει η ίδια «κόμβος», και κάθε αστική τάξη διεκδικεί μερίδιο. Σε αυτό το έδαφος οξύνονται οι αντιθέσεις, και κάθε NAVTEX μπορεί να γίνει σπίθα. Η αστική τάξη της χώρας μας δεν μπαίνει στο παζάρι ως θύμα. Αξιοποιεί ακόμα και τα κυριαρχικά δικαιώματα ως διαπραγματευτικό χαρτί, αρκεί να πάρει ανταλλάγματα: μερίδιο στους ενεργειακούς δρόμους, «αναβάθμιση» του ρόλου της, νέα πεδία κερδοφορίας για τους ομίλους της. Οι εργαζόμενοι δεν έχουμε κανένα συμφέρον ούτε από τις παραχωρήσεις ούτε από τα ανταλλάγματα. Όποιος κι αν «κερδίσει» στο τραπέζι, ο λογαριασμός έρχεται σε εμάς, και όταν τα παζάρια γίνονται πόλεμος, τον πληρώνει ο λαός με το αίμα του.

Η «αναβάθμιση» που μας πουλάνε σημαίνει ότι η χώρα γίνεται «κόμβος», και ο κόμβος γίνεται ορμητήριο και στόχος. Το Ιράν προειδοποιεί ότι σε νέα επίθεση θα χτυπήσει αμερικανικές βάσεις και σε «νησιά». Ενεργειακός «κόμβος» για την Ευρώπη ήταν και η Ουκρανία, που μετρά σχεδόν πέντε χρόνια πολέμου. Καμιά «εθνική ομοψυχία» πίσω από την κυβέρνηση. Τα κυριαρχικά δικαιώματα τα υπερασπίζεται ο ίδιος ο λαός, σε σύγκρουση με την αστική τάξη και τις λυκοσυμμαχίες της. Με τους εργάτες της Τουρκίας δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε: οι λιμενεργάτες των δύο χωρών απέργησαν μαζί στις 30 Οκτώβρη, και οι 18 νεκροί του χαλυβουργείου της Σμύρνης θυμίζουν ότι η εκμετάλλευση είναι ίδια και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

ΓΙΑ ΕΜΑΣ Ο ΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ, ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΤΑ «ΖΕΣΤΑ» ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΕΡΔΗ

Ο λογαριασμός του πολέμου έρχεται κάθε μέρα στο σπίτι μας: στο ρεύμα, στο πετρέλαιο θέρμανσης, στα καύσιμα, στο ενοίκιο, στο σούπερ μάρκετ. Ο πληθωρισμός έφτασε τον Οκτώβρη στο 5,7%, ο χειμώνας έρχεται βαρύς για τα λαϊκά νοικοκυριά.

«Φταίει ο πόλεμος», λένε κυβέρνηση και κόμματα του συστήματος. Φταίει, αλλά όχι γενικά και αόριστα. Φταίει η εμπλοκή της χώρας μέχρι τον λαιμό, για τα κέρδη των εφοπλιστών και των ενεργειακών ομίλων. Φταίνε οι στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, που τις στήριξαν όλοι τους: ο «ενεργειακός κόμβος», οι διασυνδέσεις για εξαγωγές, το πανάκριβο αμερικάνικο LNG, το χρηματιστήριο ενέργειας. Τώρα μας λένε ότι το καλώδιο θα φέρει φθηνότερο ρεύμα. Τα ίδια έλεγαν για την «απελευθέρωση» και την «πράσινη μετάβαση», και ο λογαριασμός φούσκωσε. Όσο το ρεύμα είναι εμπόρευμα και η τιμή του βγαίνει με κριτήριο το κέρδος, οι διασυνδέσεις ενώνουν τις αγορές για να πουλάνε οι όμιλοι όπου πιάνουν καλύτερη τιμή. Και το κόστος του, με τα κέρδη των επενδυτών, θα το πληρώσουμε πάλι εμείς στους λογαριασμούς.

Την ίδια ώρα οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο έβγαλαν το 2025 καθαρά κέρδη 12,1 δισ. € και μοίρασαν 6,1 δισ. € μερίσματα. Για αυξήσεις στους μισθούς, για την Υγεία, την Παιδεία και την Πολιτική Προστασία «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος», και αντί να καταργήσουν τον ΦΠΑ και τον ειδικό φόρο στα καύσιμα μοιράζουν «στοχευμένα» ψίχουλα. Για τον πόλεμο υπάρχει πάντα: 7 δισ. € για τις ΝΑΤΟϊκές δεσμεύσεις μέσα στο 2026 και 3 δισ. € για τα ισραηλινά συστήματα της «Ασπίδας του Αχιλλέα», με την Μετλεν να είναι σε αυτούς που διεκδικούν κομμάτι από την πίτα. Πληρώνουμε δηλαδή τη βιομηχανία του κράτους-δολοφόνου που ισοπέδωσε τη Γάζα, ενός κράτους που η αεράμυνά του έγινε «σουρωτήρι» στις ιρανικές επιθέσεις ενώ η «καρδία» του συστήματος – ο πηγαίος κώδικας λειτουργίας – μένει στο Ισραήλ. Σε τέτοια χέρια δένεται η άμυνα της χώρας…

Τώρα θέλουν και εμάς και τη νέα γενιά, καλοκουρδισμένα γρανάζια της πολεμικής μηχανής: με χρήμα του ΕΣΠΑ πληρώνουν τις επιχειρήσεις για να «καταρτίσουν» τους εργαζόμενους σε τεχνολογίες «άμυνας και ασφάλειας», την ώρα που τα σχολεία πλημμυρίζουν με την πρώτη δυνατή βροχή και οι τεχνικές υπηρεσίες είναι άδειες από προσωπικό.

ΤΙ ΧΤΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ; Ο ΚΛΑΔΟΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Το καλώδιο ανοίγει και ένα ερώτημα που αφορά άμεσα εμάς, τους μηχανικούς και τους τεχνικούς: ποιος αποφασίζει ποια έργα θα γίνουν, για ποιον και με ποιο κριτήριο; Οι τέσσερις μεγάλοι κατασκευαστικοί όμιλοι (ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, AKTOR, ΑΒΑΞ, ΜΕΤΚΑ) έχουν ανεκτέλεστο σχεδόν ρεκόρ, 18 δισ. €, και ο προσανατολισμός του κλάδου αλλάζει μπροστά στα μάτια μας. Η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ υπέγραψε στρατηγική συμφωνία με τη Rheinmetall, τη μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία της Γερμανίας. Η METLEN, που ελέγχει τη ΜΕΤΚΑ (μέλος του ΣΤΕΑΤ), φτιάχνει στον Βόλο τμήματα για τα Leopard 2A8 και υποσυστήματα για τους Patriot. Και όλοι μαζί διεκδικούν τα έργα «στρατιωτικής κινητικότητας», έργα «διπλής χρήσης» σε λιμάνια, αεροδρόμια, γέφυρες, σήραγγες και σιδηροδρόμους, με χρήμα της ΕΕ.

Στη Θεσσαλονίκη το ζούμε από κοντά. Συνάδελφοί μας επεκτείνουν τον 6 ο προβλήτα σε ένα λιμάνι που εντάσσεται στον ΝΑΤΟϊκό «Στρατιωτικό Διάδρομο Κινητικότητας» προς την Κωνστάντζα, σε μια πόλη που φιλοξενεί ΝΑΤΟϊκό στρατηγείο. Άλλοι δουλεύουν στα δίκτυα ενέργειας και τηλεπικοινωνιών, που έχουν γίνει πεδίο ανταγωνισμού και στόχος, και βλέπουν δίπλα τους, στη ΒΙΠΕ Σίνδου, να φτιάχνονται drones επίθεσης και καμικάζι. Η επιστήμη και η δουλειά μας στρατεύονται στα σχέδιά τους, χωρίς να μας ρωτήσει κανείς.

Τίποτα από αυτά δεν είναι «ουδέτερη τεχνική». Για όσο οι όμιλοι αποφασίζουν ποια έργα θα γίνουν, πόσους, ποιους και πότε θα προσλάβουν, με ποια σχέση εργασίας και ποιον μισθό, κριτήριο θα είναι το κέρδος και η θέση τους στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, όχι οι ανάγκες του λαού.

Ο ΣΤΕΑΤ, που αρνείται να υπογράψει Κλαδική Σύμβαση, έχει μάλιστα το θράσος να οργανώνει μαζί με το ΤΕΕ, στις 24 Νοέμβρη, παραμονή της απεργίας, συνέδριο με τίτλο «Υποδομές για το Μέλλον». Για ποιο μέλλον μιλούν; Για καλώδια, LNG και στρατιωτικούς διαδρόμους ή για σχολεία, νοσοκομεία, αντισεισμική και αντιπλημμυρική προστασία, φτηνή λαϊκή κατοικία και σύγχρονες δημόσιες συγκοινωνίες; Εμείς ξέρουμε να τα σχεδιάσουμε και να τα κατασκευάσουμε όλα αυτά. Εκείνο που δεν χωράει στα δικά τους σχέδια είναι να υπηρετούν οι υποδομές τις λαϊκές ανάγκες. Για τις τράπεζες και τα funds, άλλωστε, η στέγη είναι εμπόρευμα και πεδίο κερδοφορίας. Στην Κάτω Τούμπα, μόνο η πολυήμερη κινητοποίηση της γειτονιάς και των σωματείων κατάφερε να αναβάλει την έξωση δύο ηλικιωμένων χαμηλοσυνταξιούχων, που το σπίτι τους βγήκε στο σφυρί για δάνειο του γιου τους, για το οποίο είχαν εγγυηθεί. Η πάλη ενάντια στην αξιοποίηση της δουλειάς και της επιστήμης μας για τα πολεμικά τους σχέδια είναι ταυτόχρονα πάλη για να μπουν στο επίκεντρο οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, σε σύγκρουση με τα κέρδη τους.

ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΚΕΡΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΙΛΟΥΣ

Τα κέρδη ρεκόρ των ομίλων και των μεγάλων μελετητικών εταιρειών πατάνε πάνω στις πολεμικές εργασιακές σχέσεις που έχουν επιβάλει στον κλάδο: «μπλοκάκι» αντί για μισθό, «κλειστός» μισθός χωρίς πληρωμή υπερωριών, 10 και 12 ώρες τη μέρα στα γραφεία, 6 και 7 μέρες τη βδομάδα στα εργοτάξια, και 14 χρόνια χωρίς Κλαδική Συλλογική Σύμβαση. Στον 6 ο προβλήτα, όπως κατήγγειλαν εργάτες στη σύσκεψη του Συνδικάτου Οικοδόμων, δουλεύουν 12ωρα και έχουν φτάσει τις 10 μέρες συνεχόμενα χωρίς ρεπό, ενώ μετανάστης συνάδελφος δούλεψε 36 ώρες συνεχόμενα. Στις 21 Οκτώβρη, στο Ελληνικό, ένας 27χρονος συνάδελφος μηχανικός κατέρρευσε στη βάρδια του και έχασε τη ζωή του σε εργοτάξιο χωρίς απινιδωτή.

Η άρνηση του ΣΤΕΑΤ και των άλλων εργοδοτικών ενώσεων να υπογράψουν Κλαδική Σύμβαση δεν είναι πείσμα. Είναι στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου. Για να «τρέξει» το ανεκτέλεστο και να μπουν τα έργα της πολεμικής οικονομίας στα χρονοδιαγράμματά τους, θέλουν μηχανικούς και τεχνικούς φτηνούς, ευέλικτους και διαθέσιμους όλο το 24ωρο, με το 13ωρο που νομοθέτησε η κυβέρνηση της ΝΔ. Γι' αυτό η Κλαδική Σύμβαση και η κατάργηση του ΔΠΥ τους μπαίνουν εμπόδιο, και γι' αυτό η πάλη για τη Σύμβαση είναι σύγκρουση με τη στρατηγική του κεφαλαίου. Αυτή την πάλη θα την πάμε μέχρι τέλους.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Κανένας συμβιβασμός με το «τα κεφάλια μέσα» για την «πολιτική σταθερότητα» και τις «αντοχές» της πολεμικής οικονομίας. Καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση της ΝΔ και στα «παλιά» και «νέα» κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης. Τσακώνονται για το ποιος θα έχει το καλύτερα «κοστολογημένο» πρόγραμμα ενώ όλοι τους δεσμεύονται ίδια ρότα: δημοσιονομική πειθαρχία της ΕΕ, ΝΑΤΟϊκές δαπάνες, και προνόμια για τους ομίλους. Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από την κυβερνητική εναλλαγή.

Γι' αυτό το διακύβευμα σήμερα, στο Σωματείο μας και σε όλο το εργατικό κίνημα, είναι καθαρό. Θα δυναμώσει ένα κίνημα που περιμένει την «επόμενη» κυβέρνηση, που δέχεται το «η οικονομία δεν αντέχει» και κόβει τα αιτήματά του στα μέτρα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που κρατά «ίσες αποστάσεις» και κάνει τα σωματεία πεδίο για «αντικυβερνητικά» μέτωπα με στόχο την αλλαγή διαχειριστή; Ή ένα κίνημα ταξικό, που παλεύει με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας, οργανώνεται μέσα στους χώρους δουλειάς και συγκρούεται με τον πραγματικό αντίπαλο: τους ομίλους, το κράτος και τις κυβερνήσεις τους, τις λυκοσυμμαχίες και τον πόλεμό τους; Δεν είναι ώρα αναμονής. Είναι ώρα να χαράξουμε τη δική μας αυτοτελή πορεία.

Διάφορες αποπροσανατολιστικές φωνές και στον κλάδο μας, πίσω από αγωνιστικούς βερμπαλισμούς, σπρώχνουν στον πρώτο δρόμο. Καλλιεργούν την αυταπάτη ότι αρκεί να φύγει η «κυβέρνηση Μητσοτάκη» και να έρθει μια «φιλολαϊκή», «προοδευτική» ή «ριζοσπαστική» κυβέρνηση, για να ικανοποιηθούν οι λαϊκές ανάγκες μέσα στο ίδιο σύστημα, στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Η πείρα είναι νωπή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ, που αυτοαποκαλούνταν «αριστερή» και «φιλολαϊκή», έφερε το τρίτο μνημόνιο, εγκαινίασε τον «στρατηγικό διάλογο» με τις ΗΠΑ και το σχήμα «3+1» Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ–ΗΠΑ, τα θεμέλια της σημερινής εμπλοκής. Και στα ελληνοτουρκικά, με «πατριωτικό» ή «αντιεθνικιστικό» περιτύλιγμα, όποιος δεν βάζει στο στόχαστρο την αστική τάξη της χώρας μας καταλήγει να σέρνεται πίσω από τον ΝΑΤΟϊκο πασιφισμό της «συνδιαχείρισης» του Αιγαίου.

Καμιά ανοχή στη γραμμή της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ–ΔΑΚΕ της ΓΣΕΕ, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Είναι η πλειοψηφία που υπέγραψε με τον ΣΕΒ και την κυβέρνηση την «κοινωνική συμφωνία» για τη διατήρηση των μισθών σε καθηλωμένα επίπεδα και που, για λογαριασμό της εργοδοσίας, λέει ότι τα συνδικάτα δεν πρέπει να ασχολούνται με τον πόλεμο, ότι η ακρίβεια είναι «εισαγόμενη» και ότι αρκεί «κάποιο όριο» στα «υπερκέρδη». Καταψήφισε την απεργία της 25ης Νοέμβρη και προτείνει «συλλαλητήριο» στις 9 Δεκέμβρη, μαζί με κρατικούς και εργοδοτικούς φορείς. Ανάμεσα σε αυτήν και στα εκατοντάδες ταξικά σωματεία, Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα που οργανώνουν την απεργία δεν χωράνε «ίσες αποστάσεις», ούτε κάλπικοι «συντονισμοί» ευκαιρίας που διασπούν τη δράση.

ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

Η απεργία δεν θα έρθει από πάνω. Θα την οργανώσουμε εμείς, οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου. Ο αρνητικός συσχετισμός στον κλάδο συντηρείται γιατί ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων μένει ακόμα μακριά από την οργανωμένη δράση. Ο δρόμος για τη Σύμβαση περνά από άλματα στη μαζικοποίηση του Σωματείου και από πολύ περισσότερους πραγματικούς απεργούς μέσα στους ομίλους, στα μεγάλα γραφεία και στα εργοτάξια, ώστε η απεργία να σταματά πραγματικά τα έργα και τις μελέτες. Πίεση στην εργοδοσία δεν ασκούν οι συμβολικές κινήσεις έξω από τα γραφεία, με τους συναδέλφους να δουλεύουν από το σπίτι ή να μπαίνουν για δουλειά μετά την κινητοποίηση. Την ασκεί το γραφείο που αδειάζει και το εργοτάξιο που σταματά.

Σε αυτό τον μακρύ, κοπιαστικό, αλλά συνάμα τίμιο και ελπιδοφόρο δρόμο του αγώνα, το σωματείο μας έχει αφήσει παρακαταθήκη. Η συμβολή μας με την ίδρυση του επιχειρησιακού σωματείου στον όμιλο Σαμαρά, του εργοταξιακού σωματείου στο παιδιατρικό νοσοκομείο του Φιλύρου, η προσπάθεια μας να μπούμε μέσα σε χώρους εδραιώνοντας και την παρουσία μας ακόμα και με τις κάλπες μας στις εκλογές όπως στην EDIL και την Consortis, δείχνει ότι το Σωματείο μπορεί να φτάνει εκεί που δουλεύουν οι συνάδελφοι. Η απογοήτευση ότι «τόσα χρόνια δεν υπογράφεται Σύμβαση» οδηγεί μόνο στην αποσυσπείρωση. Η απάντηση είναι περισσότεροι αγωνιστές μηχανικοί και τεχνικοί που διεκδικούν τη Σύμβαση μέσα από τους χώρους τους, με συνελεύσεις και επιτροπές σε γραφεία και εργοτάξια, σε ενότητα με τους οικοδόμους απέναντι στην κοινή εργοδοσία. Δυναμώνουμε το πανελλαδικά συντονισμένο κίνημα των ταξικών σωματείων, μαζί με τους αυτοαπασχολούμενους και τους βιοπαλαιστές αγρότες, στον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, με κριτήριο τις σύγχρονες ανάγκες μας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ:

  • Κήρυξη 24ωρης απεργίας την Τετάρτη 25 Νοέμβρη. Συμμετέχουμε με το πανό του Σωματείου στην απεργιακή συγκέντρωση στις 10:30 στο Άγαλμα Βενιζέλου, δίπλα στο Συνδικάτο Οικοδόμων.
  • Συγκρότηση Απεργιακών Επιτροπών Αγώνα με συναδέλφους από τους μεγάλους χώρους δουλειάς. Ενισχύουμε την προσπάθεια για την άνοδο του βαθμού οργάνωσης και της εξειδίκευσης αιτημάτων.
  • Περιοδείες σε γραφεία και εργοτάξια από τις 13 ως τις 24 Νοέμβρη, με κοινά κλιμάκια με το Συνδικάτο Οικοδόμων στα εργοτάξια (6ος προβλήτας, Flyover, Παιδιατρικό Φιλύρου).
  • Το πρωί της 25ης, περιφρούρηση της απεργίας στα μεγάλα εργοτάξια.
  • Ψήφισμα αλληλεγγύης στους εργαζόμενους της BETA CAE και στην 48ωρη απεργία τους: πίσω οι απολύσεις, Συλλογική Σύμβαση τώρα. Το στέλνουμε στο σωματείο τους και το δημοσιοποιούμε.
  • Παράσταση διαμαρτυρίας με στάση εργασίας για το ΔΠΥ και την Υγεία και Ασφάλεια στο υπουργείο Μακεδονίας–Θράκης, με ημερομηνία που θα ορίσει το ΔΣ, σε συντονισμό με το ΣΜΤ στην Αθήνα.
  • Στηρίζουμε με ανακοίνωση την κινητοποίηση του ΣΜΤ στην Αθήνα στο συνέδριο ΣΤΕΑΤ–ΤΕΕ
  • Εκδήλωση–συζήτηση τον Δεκέμβρη στη Θεσσαλονίκη: «Τι χτίζουμε και για ποιον; Ο κλάδος μας στην οικονομία του πολέμου».
  • Συμμετοχή στον εορτασμό του Πολυτεχνείου και στην αντιιμπεριαλιστική πορεία της Τρίτης 17 Νοέμβρη με το πανό του Σωματείου, και στις κοινές δράσεις των σωματείων της πόλης για την απεργία.
  • Η 25η Νοέμβρη είναι και Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Δίνουμε την απεργιακή μάχη και ενάντια σε κάθε μορφή βίας, παρενόχλησης και ανισοτιμίας σε βάρος των συναδελφισσών μας, και συμμετέχουμε στις εκδηλώσεις της ΟΓΕ.
  • Συντονιζόμαστε σταθερά με το Συνδικάτο και την Ομοσπονδία Οικοδόμων, το ΣΜΤ στην Αθήνα, και μετά τις 25 Νοέμβρη, για συντονισμό της πάλης για την σύμβαση απέναντι στον κοινό μας εργοδότη.
  • Οργανώνουμε χριστουγεννιάτικο γλέντι για τα παιδιά μαζί με το συνδικάτο οικοδόμων και τα επιχειρησιακά σωματεία του κλάδου μας.

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ!

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ · 10:30 · ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ